Het begin
Ergens in april 1999 vroeg Stella, onze buurvrouw en reisleidster bij Afriesj aan ons of we al plannen hadden voor de zomer. Aangezien we dat soort dingen nooit zo ver vooruit planden, was onze vakantie-agenda nog helemaal leeg. “Kom eens kijken op de open dag van Afriesj” zei ze. Twee dagen later was onze eerste Afrika-reis geboekt. Stella, bedankt.


Zimbabwe & Botswana 1999
Vier weken met Afriesj door Zimbabwe en Botswana reizen, met een gezelschap van 14 personen, in een overland-truck. We stapten in Harare uit het vliegtuig en voelden ons gelijk thuis. Na een kort ritje naar de camping werden we voorgesteld aan Eelco (de chauffeur) en Lilian (de reisbegeleidster). En die gaven ons weer een uitleg over de truck, de uitrusting en de gebruikelijke dingen voor zo’n groepsreis. Geweldig! We hadden er gelijk zin in!

Het werd een fantastische kennismaking met twee van de mooiste landen van zuidelijk Afrika. De reis was goed opgebouwd en werd steeds mooier. Ook het weer werkte hier goed aan mee. Begonnen we met regen en zelfs onweer, het eindigde met veel zon en heerlijk warm. We reden door vele wildparken en de "big five" was al snel gespot. En als toefje slagroom op een lekker toetje kwamen we wilde cheetah"s tegen, iets wat je maar weinig ziet in Botswana. 

Namibie 2000
Na de geweldige ervaring van Zimbabwe zochten we natuurlijk een goed vervolg. Aangezien de groeps-reis goed was bevallen gingen we weer in een gezelschap, dit maal naar Namibie. We kozen echter voor een andere reisorganisatie en dat was niet de allerbeste keuze. In ieder geval was het land van ongekende schoonheid.

We waren zo"n twee weken onderweg, toen onze truck vastliep in het mulle zand van een drooggevallen rivierbedding. We stapten allemaal uit en al snel kwamen de eerste "buurtbewoners" aangelopen, zowel om hulp aan te bieden als om hun nieuwsgierigheid te bevredigen. En geldt in veel gevallen "vele handen maken licht werk", dat ging hier overduidelijk niet op. De truck zakte bij elke poging dieper in het zand weg. Halverwege de dag stopte er een Landcruiser naast ons met de vraag of we misschien hulp konden gebruiken. Deze vraag was enigszins retorisch, want we stonden inmiddels tot aan de assen in het zand! Kees en Sandra stapten uit en begonnen mee te scheppen, sleepten met zandplaten, takken en stenen. Echter ook met hun hulp ging de truck maar 1 kant op en dat was omlaag.

De avond begon en het werd donker. Ik vroeg aan Kees en Sandra of ze niet verder moesten naar een volgende camping of stad, want dat was dan nog een behoorlijk stuk rijden. Heel relaxed antwoordde Kees: "Nee, we hebben ons tentje bij ons, dus we blijven hier wel staan". Hij demonstreerde hun daktent en de rest van hun auto. We hadden nog geen 5 minuten uitleg gehad en bij zowel Nicoline als bij mij viel het kwartje: dit gaan wij ook doen! We nodigden ze uit voor het avondeten en een borrel. Kees zei geen nee. Zittend om het kampvuur vroegen we ze het hemd van het lijf. Sandra vertelde dat ze al een jaar onderweg waren en nog een jaar te gaan hadden. Wauw! Het werd een gezellige avond en de volgende dag gingen we enthousiast weer aan de slag.

We waren al weer druk aan het graven en takken aan het slepen, toen we een zware brom in de verte hoorden. Even later zagen we een rookpluim van uitlaatgassen boven de begroeiing uitkomen en niet veel later draaide een gigantische tractor de bocht om. Die kwam van een mijn 30 km verderop, speciaal om ons los te trekken. Ondanks de grote wielen en de vele pk"s, had hij er nog ruim een uur voor nodig om ons helemaal los te trekken. Dat was ons met de handen en schepjes dus echt nooit gelukt!

We namen afscheid van Kees en Sandra. Nog snel even hun email-adres opgeschreven en we gingen weer verder. De rest van de reis hebben we genoten van het mooie Namibie, maar steeds hadden we het weer over die twee in die Landcruiser. En hoe meer we er over praatten, hoe enthousiaster we werden.

Delft 2001
In augustus komen Kees en Sandra weer aan in Nederland. We hebben ze de hele tijd via mail gevolgd en alle door Kees smakelijk geschreven reisverhalen gelezen. Eenmaal terug in het eigen kikkerlandje organiseren ze een lang weekeinde bijpraten voor iedereen die ze onderweg zijn tegengekomen. In oktober is het zo ver en het wordt een enerverende happening. Prachtig weer, leuke mensen ontmoet, veel reisverhalen gehoord, eindeloos videobeelden bekeken en natuurlijk: nog enthousiaster geworden.

Noordwijk 2002
In 2001 hebben we de vakantie overgeslagen. We waren eigenlijk al aan het sparen, maar nog niet zo hard. Begin 2002 hebben we de knoop doorgehakt. We gaan alles op alles zetten om een jaar op reis te kunnen, zonder te hoeven werken. Als we vanaf dat moment onze uitgaven beperken tot een absoluut minimum en alles oppotten, kunnen we in 2003 al op reis. Maar of het echt ging lukken wisten we nog niet. Voorzichtig informeren we bij onze werkgevers hoe zij er over denken en dat pakt niet slecht uit.


Noordwijk 2003
Begin 2003 doen we de hele financiele planning nog een keer en we zijn eruit. We vertrekken begin augustus 2003. Met die wetenschap gaan we allebei naar onze werkgevers en er gaat enige tijd overheen, maar de gesprekken verlopen positief. Asl er geen schokkende dingen gebeuren, kan ik terugkomen na een jaar. Nicoline gaat een jaar uit dienst, met een terugkomgarantie op papier, plus behoud van functie- en salarisniveau en dienstjaren! Geweldig. Nu staat niets ons meer in de weg en moeten we als de wiedeweerga met de voorbereidingen gaan beginnen.

Africa, here we come!